EN94 (typ 101N i 101Na) – niskoperonowy elektryczny zespół trakcyjny użytkowany przez Warszawską Kolej Dojazdową. Pojazdy te wyparły poprzednio eksploatowane wagony silnikowe i doczepne EN80 produkcji angielskiej. Prototyp wybudowano w 1968 w zakładach Pafawag we Wrocławiu. Od jednostek produkowanych później różnił się m.in. długością (krótszy o 20 cm – każdą kabinę wydłużono w produkcji seryjnej o 10 cm) i trójdzielnymi oknami. Produkcję seryjną rozpoczęto w 1971, a ostatni egzemplarz dostarczono przed końcem 1972. Jednostka składa się z dwóch wagonów silnikowych oznaczonych jako a i b. Pierwszy z nich ma zabudowany pantograf oraz sprężarkę, natomiast drugi przetwornicę oświetleniową. Przetwornica główna występuje w obydwu wagonach. Silniki znajdują się na skrajnych wózkach wagonów, a środkowy wózek wspólny jest toczny. Jednostka jest przystosowana do pokonywania ciasnych łuków oraz ma zabudowany sprzęg Scharfenberga.

Źródło: Wikipedia

EN94
Jednostka EN94-26 na torze postojowym w Komorowie
Producent	Pafawag
Lata budowy	1968-1972
Układ osi	Bo’2′Bo’
Układ wagonów	s+s (silnikowy + silnikowy)
Liczba miejsc siedzących	80
Liczba miejsc ogółem	260
Masa służbowa	48,5 t
Długość całkowita	27 600 mm (jednostka prototypowa), 27 800 mm (jednostki seryjne)
Szerokość	2 620 mm
Wysokość	3 600 mm
Średnica kół	850 mm
Napięcie zasilania	600 V
Liczba i moc silników	4 x 56,5 kW
Typ silników trakcyjnych	LKc310
Moc ciągła	226 kW
Przyspieszenie rozruchu	0.6-0.9 m/s2
Prędkość konstrukcyjna	80 km/h
System hamulca	Oerlikon